رضا کاظمی نباید فقط یک «پیام تسلیت» باشد!
رضا کاظمی، جوان بسکتبالیست، دیگر بین ما نیست. 🖤
در جریان مسابقات لیگ جوانان استان فارس، پس از تعویض دچار ایست قلبی شد و جان باخت.
به خانواده محترم کاظمی و تمام جامعه بسکتبال استان فارس صمیمانه تسلیت میگوییم.
اما بعد از تسلیت، یک سؤال جدی باقی میماند:
در مسابقات ورزشی که جان جوانان در زمین است، چرا باید آمبولانس و تیم امدادی مجهز، موضوعی قابل چشمپوشی باشد؟
گفته شده در محل مسابقه تنها پزشکیار حضور داشته و آمبولانس در سالن مستقر نبوده است.
ما نمیتوانیم بدون بررسی کارشناسی بگوییم که اگر آمبولانس حضور داشت، حتماً رضا امروز زنده بود؛ اما یک واقعیت غیرقابل انکار است:
در ایست قلبی، زمان حیاتی است.
پس چرا باید برای تأمین آمبولانس در مسابقات ورزشی، بحث هزینه و اجاره مطرح باشد؟
آیا جان یک ورزشکار از هزینه اجاره یک آمبولانس کمارزشتر است؟
آقای فریدون رئیسی، رئیس هیأت بسکتبال استان فارس؛
انتظار جامعه ورزش این است که درباره امکانات پزشکی و امدادی مسابقات و اینکه دقیقاً چه تمهیداتی در محل مسابقه برای شرایط اضطراری پیشبینی شده بود، شفافسازی شود.
و این فقط سؤال از یک هیأت نیست.
این سؤال را باید از تمام هیأتهای ورزشی کشور پرسید:
🔴 اگر فردا چنین اتفاقی در سالن شما رخ دهد، چند دقیقه تا رسیدن آمبولانس فاصله است؟
🔴 آیا نیروی متخصص احیا در محل حضور دارد؟
🔴 آیا دستگاه شوک و تجهیزات کامل احیا در دسترس است؟
🔴 مسئولیت تأمین این امکانات دقیقاً بر عهده چه کسی است؟
و یک مطالبه جدیتر:
هیأتهای پزشکی ورزشی استانها، با توجه به منابع و ظرفیتهای مالی موجود، چرا نباید بخشی از این امکانات را صرف ایجاد یک ناوگان امداد ورزشی کنند؟
حتی اگر تهیه آمبولانس کامل برای همه هیأتها دشوار است، میتوان از موتورآمبولانس، تجهیزات احیا و نیروهای آموزشدیده در مسابقات استفاده کرد.
این دیگر بحث تجملات ورزشی نیست.
بحث جان انسانهاست.
امروز رضا کاظمی زیر خاک است و خانوادهای داغدار شده است.
نباید منتظر بمانیم تا جوان دیگری روی زمین مسابقه جان ببازد و دوباره چند پیام تسلیت منتشر کنیم و چند روز بعد همهچیز فراموش شود.
رضا باید برای ورزش ایران یک هشدار جدی باشد.
مسئولان ورزش کشور، فدراسیونها، هیأتهای ورزشی و هیأتهای پزشکی ورزشی؛
لطفاً این بار فقط تسلیت نگویید.
استانداردهای امدادی مسابقات را بررسی کنید.
کمبودها را اعلام کنید.
مسئولیتها را مشخص کنید.
و برای حفظ جان ورزشکاران، اقدام کنید.
چون هیچ مدالی، هیچ مسابقهای و هیچ هزینهای،
ارزش یک جان انسان را ندارد.
🖤 رضا کاظمی؛ روحت شاد.
امیدواریم مرگ تو، پایان بیتوجهی به امداد پزشکی در ورزش باشد، نه آغاز یک پیام تسلیت دیگر.
