نباختیم، اما صعود هم نکردیم!
تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ شکست نخورد، اما این آمار در نهایت نتوانست بلیت حضور در مرحله حذفی را برای شاگردان تیم ملی به ارمغان بیاورد. سه تساوی، سه امتیاز و حذف؛ روایتی تلخ که نشان میدهد در فوتبال امروز، «نباختن» الزاماً به معنای «موفق بودن» نیست.
ایران در هر سه دیدار مرحله گروهی، تیمی منظم، جنگنده و باانگیزه نشان داد، اما آنچه بیش از هر چیز به چشم آمد، کمبود جسارت برای رسیدن به پیروزی بود. تیم ملی در مسابقاتی که میتوانست با ریسک بیشتر سه امتیاز را هدف بگیرد، بیش از اندازه به حفظ نتیجه اندیشید؛ رویکردی که در نهایت بهای سنگینی داشت.
جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر نشان داد فوتبال ایران از نظر نظم دفاعی و تجربه بازیکنان، همچنان یکی از تیمهای قابل احترام آسیاست، اما فاصله با تیمهای طراز اول جهان در خلق موقعیت، تنوع تاکتیکی و مدیریت لحظات حساس بازی همچنان محسوس است. فوتبال مدرن، تیمهایی را پاداش میدهد که برای برد بازی میکنند، نه فقط برای نباختن.
البته حذف ایران را نباید تنها در عملکرد ۲۷۰ دقیقه مسابقه خلاصه کرد. این نتیجه، حاصل سالها چالش در فوتبال ایران است؛ از ضعف در برنامهریزی بلندمدت و سرمایهگذاری در فوتبال پایه گرفته تا تغییرات مداوم مدیریتی و کمبود نگاه حرفهای در توسعه تیم ملی.
اکنون زمان آن رسیده است که به جای تمرکز بر توجیه حذف، از این تجربه درس گرفته شود. جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند نقطه آغاز اصلاحات باشد؛ اصلاحاتی که از آکادمیها شروع شود، به لیگ داخلی برسد و در نهایت تیم ملی را به جایگاهی برساند که صعود از مرحله گروهی، یک آرزو نباشد، بلکه یک انتظار منطقی باشد.
ایران نباخت، اما صعود هم نکرد. شاید همین جمله، دقیقترین توصیف از عملکرد تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ باشد؛ عملکردی که اگرچه با مقاومت و تلاش همراه بود، اما برای ماندن در بزرگترین آوردگاه فوتبال جهان کافی نبود.
مسعود پناهی اصفهانی