«والیبال نشسته، نیازمند شفافیت، تقسیم مسئولیت‌ها و فرصت برابر برای نسل آینده»
جامعه والیبال نشسته کشور همواره قدردان زحمات و افتخاراتی است که در سال‌های گذشته برای این رشته رقم خورده است، اما امروز پرسش‌هایی جدی درباره نحوه تقسیم مسئولیت‌ها و نحوه مدیریت بازیکنان و مربیان فعال در سراسر کشور معطوف به آینده تیم‌های ملی وجود دارد که نیازمند پاسخگویی شفاف مسئولان مربوطه است.
نخستین پرسش جامعه والیبال نشسته این است که چرا حجم گسترده‌ای از مسئولیت‌ها در اختیار یک نفر قرار گرفته است؟ آقای هادی رضایی هم‌زمان مسئولیت‌هایی همچون مدیر تیم‌های ملی، مشاور کمیته ملی پارالمپیک، سرمربی تیم ملی الف، سرمربی تیم ملی ب، مسئولیت کاروان بازی‌های پاراآسیایی ناگویا و همچنین مسئولیت‌های فنی دیگر را بر عهده دارند. آیا با وجود این حجم از مسئولیت‌ها، امکان رسیدگی کامل و تخصصی به همه این وظایف وجود دارد؟
این وضعیت حکایت از چه دارد؟ آیا افراد دیگر شایستگی عهده‌دار شدن این مسئولیت‌ها را ندارند؟ آیا به آنها اعتماد نمی‌شود؟ یا اینکه در سایه غفلت، نتوانسته‌ایم نیروی انسانی متخصص و ماهر را برای آینده این رشته پرورش دهیم؟ از هر زاویه‌ای که به این پرسش‌ها بنگریم، نشانه‌هایی از یک خلأ مدیریتی و توسعه‌ای دیده می‌شود که نتیجه ناخوشایند آن می‌تواند گریبانگیر جامعه والیبال نشسته شود.
سؤال مهم‌تر این است که وقتی یک فرد مسئولیت‌های متعدد و سنگینی را بر عهده دارد، اولویت اصلی او کدام بخش خواهد بود؟ به عنوان نمونه، در جایگاه مشاور فنی تیم ملی بانوان، انتظار می‌رود در حساس‌ترین رویدادهای بین‌المللی در کنار تیم حضور مؤثر داشته باشد. اما در مسابقات جهانی چین، آیا این حضور و همراهی به شکل کامل انجام شد؟ آیا در تمام مراحل حساس مسابقات، از مرحله گروهی تا دیدارهای تعیین‌کننده، حمایت و هدایت لازم در کنار تیم بانوان وجود داشت؟ به‌ویژه در دیدار مهم مقابل ایتالیا برای کسب مدیر تیم‌های ملی، مجایگاه پنجم و ششم که با حذف تیم همراه شد، این پرسش برای جامعه والیبال نشسته مطرح است.مدیر تیم‌های ملی، م
در دنیای حرفه‌ای ورزش، مسیر توسعه به سمت تشکیلات تخصصی، تقسیم وظایف و استفاده از ظرفیت گروهی از مدیران و مربیان متخصص پیش می‌رود تا تصمیم‌گیری‌ها دقیق‌تر و نتایج مؤثرتر شود. حال این پرسش مطرح است که والیبال نشسته ایران با جایگاه برجسته‌ای که در سطح بین‌المللی دارد، چه نسبتی با این نگاه توسعه‌محور دارد؟ آیا بهتر نیست این رشته نیز در چارچوبی حرفه‌ای، با تشکیلات تخصصی و منسجم و با بهره‌گیری از نیروهای توانمند و جوان گام بردارد؟
در بخش مردان نیز پرسش‌های جدی درباره روند تشکیل تیم‌های ملی وجود دارد. تیم ملی جوانان پس از حدود یک سال و نیم تمرین و تلاش، با حضور بازیکنانی که برای آینده این رشته برنامه‌ریزی شده بودند، با تغییرات گسترده‌ای مواجه شده است. بخش زیادی از بازیکنانی که در این مسیر تلاش کردند، کنار گذاشته شده‌اند و تعداد محدودی از بازیکنان باقی مانده‌اند که آینده و سرنوشت ورزشی آنها همچنان مشخص نیست.
همچنین درباره انتخاب بازیکنان تیم ملی مردان این سؤال مطرح است که آیا فرصت برابر برای همه ورزشکاران فراهم شده است یا تصمیمات بیشتر بر پایه حفظ ترکیب‌های گذشته اتخاذ می‌شود؟ جامعه والیبال نشسته انتظار دارد فرآیند انتخاب بازیکنان شفاف باشد و نسل جوانی که برای این رشته زحمت کشیده است، فرصت دیده شدن و رشد داشته باشد؛ نه اینکه با احساس سرخوردگی، بی‌اعتمادی و فاصله گرفتن از ورزش حرفه‌ای مواجه شود.
هدف از طرح این پرسش‌ها تخریب افراد نیست؛ بلکه درخواست شفافیت، پاسخگویی و توجه جدی‌تر به آینده والیبال نشسته کشور است. این رشته سرمایه‌های انسانی ارزشمندی دارد و حفظ انگیزه ورزشکاران جوان، نیازمند مدیریت اصولی، تقسیم درست مسئولیت‌ها، استفاده از ظرفیت مربیان و مدیران متخصص و ایجاد فرصت برابر برای همه استعدادهاست.
والیبال نشسته ایران، بیش از هر زمان دیگری به نگاهی توسعه‌محور، ساختاری شفاف و میدان دادن به نسل آینده نیاز دارد.
بیانیه جمعی از پیشکسوتان و بازیکنان والیبال نشسته ایران