پیروزی ارزشمند ایران؛ اما زنگ خطرها همچنان به صدا درمیآیند
تیم ملی بسکتبال ایران در آخرین دیدار خود برابر اردن به پیروزی رسید؛ بردی که از نظر جایگاه در جدول و اختلاف امتیاز، اهمیت زیادی برای سربازان
تیم ملی داشت. ایران به هدف نتیجهای خود رسید، اما اگر این مسابقه از منظر فنی بررسی شود، همچنان نکات نگرانکنندهای در عملکرد تیم ملی دیده میشود؛ نکاتی که با یک پیروزی نباید از نگاهها دور بماند.
نخستین موضوع، کیفیت پایین فنی مسابقه بود. هر دو تیم نمایش کماشتباه و روانی نداشتند و آمارها نیز این موضوع را تأیید میکند. اردن که پیش از این یکی از تیمهای باکیفیت هجومی آسیا محسوب میشد و میانگین نزدیک به ۹۰ امتیاز در هر بازی داشت، مقابل ایران تنها ۴۹ امتیاز به دست آورد. این تیم از ۵۰ شوت داخل زمین فقط ۱۶ فیلدگل موفق ثبت کرد و در پرتابهای سهامتیازی نیز تنها دو شوت از ۲۵ تلاش به سبد نشست؛ آماری که در سطح مسابقات ملی آسیا کمتر دیده میشود.
البته دفاع ایران در این افت بیتأثیر نبود. بازیکنان تیم ملی با انرژی بیشتری نسبت به دیدارهای گذشته دفاع کردند و در بسیاری از مالکیتها اجازه اجرای راحت سیستمهای هجومی را به حریف ندادند. با این حال، نمیتوان تمام ضعف هجومی اردن را به کیفیت دفاع ایران نسبت داد. تیم میزبان بارها بدون طراحی مناسب، حملات خود را با شوتهای عجولانه به پایان رساند و در گردش توپ و انتخاب موقعیت مناسب نیز عملکرد مطلوبی نداشت.
در سوی دیگر، ایران نیز از نظر تهاجمی نمایش امیدوارکنندهای ارائه نکرد. ثبت ۶۷ امتیاز شاید برای کسب پیروزی کافی بود، اما فاصله محسوسی با استاندارد تیمی دارد که سودای بازگشت به جمع قدرتهای آسیا را دارد. درصد موفقیت پایین در پرتابهای سهامتیازی و پرتابهای آزاد همچنان یکی از مشکلات اصلی تیم ملی است؛ موضوعی که در مسابقات حساس میتواند هزینه سنگینی به همراه داشته باشد.
نکته قابل توجه دیگر، شرایط متفاوت اردن نسبت به بازی رفت بود. پس از آن مسابقه، فدراسیون بسکتبال اردن کادر فنی خود را تغییر داد و وسام الصوص هدایت تیم را برعهده گرفت. به نظر میرسد این تیم هنوز به هماهنگی لازم نرسیده و در طراحی حملات و اجرای برنامههای تاکتیکی با مشکلاتی روبهرو است. در این دیدار نیز بخش عمده امتیازات اردن توسط جیلن هریس و احمد الدوایری به دست آمد و سایر بازیکنان تأثیر چندانی در فاز هجومی نداشتند.
فراتر از این مسابقه، واقعیت این است که بسکتبال ایران چند سالی است با افت محسوسی مواجه شده است. فاصله گرفتن از برنامهریزی اصولی، کاهش کیفیت لیگ، ضعف در توسعه بازیکنان و ناپایداری مدیریتی باعث شده تیم ملی دیگر برتری گذشته خود را مقابل تیمهای آسیایی نداشته باشد. امروز ایران همچنان از سرمایه انسانی، سابقه و فرهنگ بسکتبالی خود بهره میبرد، اما این ظرفیتها بهتنهایی برای حفظ جایگاه گذشته کافی نیست.
در نهایت، پیروزی مقابل اردن نتیجهای ارزشمند برای تیم ملی بود، اما این برد نباید مانع یک ارزیابی واقعبینانه شود. اگر هدف، بازگشت ایران به سطح نخست بسکتبال آسیا و رقابت با تیمهایی مانند ژاپن و چین است، تیم ملی بیش از هر چیز به ارتقای کیفیت فنی، ثبات تاکتیکی و برنامهریزی اصولی نیاز دارد. مسابقه با اردن سه امتیاز مهم برای آینده بسکتبال ایران نداشت؛ بلکه بار دیگر نشان داد مسیر بازگشت به روزهای اوج، همچنان طولانی و نیازمند تصمیمهای درست است.
مسعود پناهی اصفهانی
