خبرنگار؛ آینه است، نه آینه‌دار قدرت
با نزدیک شدن به ۱۷ مرداد، روز خبرنگار، باز هم فصل پیام‌های تبریک، تقدیرهای تشریفاتی و عکس‌های یادگاری فرا می‌رسد. اما پرسش اصلی اینجاست؛ آیا همه کسانی که امروز از خبرنگار تجلیل می‌کنند، در عمل نیز به جایگاه رسانه و حق نقد احترام می‌گذارند؟
واقعیت این است که در ورزش ما، هنوز هم مدیرانی حضور دارند که رسانه را نه یک رکن نظارتی، بلکه ابزاری برای تبلیغ خود می‌دانند. از نگاه آنان، خبرنگار خوب کسی است که فقط موفقیت‌ها را ببیند، اشتباهات را نادیده بگیرد، سؤال نپرسد، مطالبه نکند و همواره «بله‌قربان‌گو» باشد.
اما این نگاه، نه با فلسفه خبرنگاری سازگار است و نه با اصول مدیریت.
خبرنگار، مأمور کف زدن نیست. وظیفه او تشویق بی‌چون‌وچرای مدیران نیست. خبرنگار موظف است بپرسد، نقد کند، شفافیت بخواهد و اگر حقی از ورزش، ورزشکار یا مردم ضایع شد، سکوت نکند. رسانه زمانی ارزشمند است که استقلال خود را حفظ کند؛ وگرنه تفاوتی با یک روابط عمومی نخواهد داشت.
مدیری که از نقد منصفانه برآشفته می‌شود، پیش از آنکه از خبرنگار ناراحت باشد، از پاسخگویی گریزان است. نقد، تهدید نیست؛ فرصتی برای اصلاح است. مدیران موفق در سراسر دنیا، رسانه را شریک ارتقای عملکرد خود می‌دانند، نه دشمنی که باید حذف یا ساکت شود.
روز خبرنگار، فرصتی است تا این حقیقت را دوباره یادآوری کنیم که احترام به خبرنگار، تنها با صدور پیام تبریک معنا پیدا نمی‌کند؛ احترام واقعی، در تحمل نقد، پاسخگویی شفاف و پذیرش حق پرسشگری رسانه است.
خبرنگار قرار نیست برای هیچ مدیری هورا بکشد. رسالت او دفاع از حقیقت، مطالبه‌گری و پاسداری از منافع مردم و ورزش است؛ حتی اگر این حقیقت، برای برخی تلخ و ناخوشایند باشد.
در آستانه روز خبرنگار، امید آن است که مدیران ورزشی بیش از آنکه انتظار تمجید داشته باشند، خود را برای پاسخگویی آماده کنند. چرا که رسانه مستقل، دشمن هیچ مدیری نیست؛ بلکه بزرگ‌ترین سرمایه برای اصلاح، سلامت و پیشرفت ورزش است.
مسعود پناهی اصفهانی
فعال حوزه ورزش و رسانه