۱۸ ماه تلاش جوانان والیبال نشسته؛ چرا تیم دوم ناگویا کنار گذاشته شد؟
پرسشهایی که فدراسیون ورزشهای جانبازان و توانیابان باید درباره سرنوشت تیم دوم والیبال نشسته و آینده بازیکنان جوان پاسخ دهد
حدود یک سال و نیم پیش، جلسهای فنی با هدف بررسی آینده والیبال نشسته ایران، در بخش بانوان و آقایان، برگزار شد. یکی از محورهای اصلی این جلسه، تعیین کادر فنی و همچنین برنامهریزی برای تشکیل تیمهای ملی و پشتوانه بود؛ تصمیمی که در نهایت به تشکیل دو تیم در بخش آقایان انجامید.
بر اساس برنامهریزی انجامشده، تیم «الف» بهعنوان تیم اصلی و اعزامی به مسابقات لسآنجلس، با هدایت هادی رضایی تشکیل شد و تیم «ب» نیز بهعنوان تیم دوم و پشتوانه تیم اصلی، با سرمربیگری محمدرضا رحیمی، برای حضور در مسابقات پاراآسیایی ناگویا در نظر گرفته شد.
این برنامه در ابتدا منطقی به نظر میرسید؛ چرا که ایجاد تیم دوم و پشتوانه، یکی از الزامات حفظ اقتدار و تداوم موفقیت یک تیم ملی در بلندمدت است.
اما طی ۱۸ ماه گذشته، بازیکنان تیم دوم با وجود تمام دشواریهای رفتوآمد، تمرینات و اردوها، مسیر آمادهسازی را طی کردند و ترکیبی جوان برای آینده والیبال نشسته شکل گرفت.
با این حال، در مقطعی تصمیمات تغییر کرد و تیمی که قرار بود بهعنوان پشتوانه برای مسابقات پاراآسیایی ناگویا آماده شود، عملاً از چرخه اعزام کنار گذاشته شد.
در شرایط فعلی، بخش عمده ترکیب اعزامی به ناگویا از بازیکنان تیم اصلی تشکیل شده و تعدادی از بازیکنان و اعضای کادر فنی تیم دوم نیز به این مجموعه اضافه شدهاند. در مقابل، تعداد قابل توجهی از بازیکنان جوانی که طی ۱۸ ماه در مسیر آمادهسازی قرار داشتند، دیگر در ترکیب نهایی حضور ندارند.
اینجاست که چند پرسش جدی مطرح میشود؛ پرسشهایی که نه از سر تقابل با فدراسیون، بلکه از منظر آینده والیبال نشسته ایران باید به آنها پاسخ داده شود.
تکلیف ۱۸ ماه تلاش بازیکنان جوان چه میشود؟
اگر قرار بود در نهایت تیم دوم کنار گذاشته شود، فلسفه تشکیل این تیم چه بود؟
بازیکنانی که طی این مدت در اردوها حاضر شدند، تمرین کردند و برای حضور در مسابقات آماده شدند، بر چه اساسی از ادامه مسیر کنار گذاشته شدند؟
آیا ارزیابی فنی جدیدی انجام شده است؟
آیا معیارهای انتخاب بازیکنان بهصورت شفاف برای آنان توضیح داده شده است؟
و مهمتر از همه، آیا برای ادامه فعالیت این بازیکنان در مسیر تیم ملی و مسابقات آینده برنامهای وجود دارد؟
اختلافات احتمالی در تیم ملی؛ آیا باید درباره آن شفافسازی شود؟
در کنار موضوع تیم دوم، مسئله دیگری نیز درباره شرایط تیم ملی مطرح شده که نمیتوان به سادگی از کنار آن گذشت.
بر اساس اظهارات و مطالب مطرحشده درباره شرایط اخیر تیم ملی، میان داود علیپوریان، کاپیتان باسابقه والیبال نشسته ایران، و هادی رضایی اختلافاتی ایجاد شده است؛ اختلافاتی که بنا بر این روایتها حتی به این موضع از سوی علیپوریان منجر شده که در صورت ادامه حضور رضایی، دیگر به تیم ملی بازنخواهد گشت.
اگر چنین اختلافی واقعاً وجود دارد، پرسش این است که آیا مسئولان فدراسیون و انجمن والیبال نشسته برای حل آن اقدامی انجام دادهاند؟
داود علیپوریان از بازیکنان باسابقه و چهرههای شناختهشده والیبال نشسته ایران است و هادی رضایی نیز سالها یکی از چهرههای اثرگذار این رشته بوده است. بنابراین اختلاف میان چنین افراد کلیدی، اگر تأیید شود، موضوعی شخصی و قابل چشمپوشی نیست و میتواند مستقیماً بر فضای تیم ملی و آینده این رشته تأثیر بگذارد.
آیا درباره علت این اختلاف با طرفین گفتوگو شده است؟
آیا راهکاری برای حل اختلاف و حفظ آرامش تیم ملی وجود دارد؟
و آیا فدراسیون برنامهای دارد که اختلافات احتمالی میان بازیکنان باسابقه و کادر فنی، به شکاف در تیم ملی یا از دست رفتن سرمایههای انسانی منجر نشود؟
این پرسشها بهویژه زمانی اهمیت پیدا میکند که همزمان موضوع کنار گذاشته شدن بخش قابل توجهی از بازیکنان جوان تیم دوم نیز مطرح است.
مسئله فقط انتخاب یک بازیکن یا یک مربی نیست؛ مسئله، مدیریت سرمایه انسانی والیبال نشسته ایران در مقطعی است که این رشته بیش از هر زمان دیگری به انتقال تجربه از نسل فعلی به نسل آینده نیاز دارد.
چند مسئولیت همزمان؛ آیا به سود تیم ملی است؟
موضوع دیگری که نیازمند پاسخ شفاف مسئولان است، نحوه توزیع مسئولیتها در تیم ملی است.
این پرسش مطرح است که آیا تمرکز چند مسئولیت مهم فنی و اجرایی در یک مجموعه محدود از افراد، میتواند بهترین شرایط را برای توسعه والیبال نشسته فراهم کند؟
بدون تردید افراد باتجربه و موفق سرمایههای ورزش ایران هستند، اما در کنار حفظ تجربه، باید برای جوانگرایی، تربیت مربیان جدید و ایجاد ساختار پایدار فنی نیز برنامه داشت.
هدف از طرح این پرسش، زیر سؤال بردن جایگاه هیچ فردی نیست؛ بلکه مسئله این است که آیا ساختار فعلی میتواند همزمان موفقیت امروز و آینده والیبال نشسته ایران را تضمین کند؟
پشتوانهسازی؛ مسئلهای فراتر از یک اعزام
موفقیت یک تیم ملی فقط به نتیجه امروز وابسته نیست؛ بلکه به پشتوانهای بستگی دارد که بتواند در سالهای آینده جای نسل فعلی را بگیرد.
والیبال نشسته ایران سالهاست با تکیه بر بازیکنان باتجربه و پرافتخار خود در سطح جهان مطرح است. اما هیچ تیمی نمیتواند برای همیشه به یک نسل ثابت از بازیکنان متکی باشد.
بخش مهمی از بازیکنان اصلی امروز، سالهاست در بالاترین سطح رقابت میکنند. بنابراین پرسش اساسی این است:
نسل بعدی این تیم چه زمانی و چگونه باید ساخته شود؟
اگر بازیکنان جوان امروز فرصت حضور، تجربه و رقابت پیدا نکنند، چه کسی قرار است در آینده جایگزین بازیکنان فعلی شود؟
پشتوانهسازی یک پروژه کوتاهمدت نیست که بعد از ۱۸ ماه بتوان آن را کنار گذاشت و دوباره از نقطه صفر شروع کرد. بازیکن جوان برای رسیدن به سطح ملی به سالها تمرین، اردو، مسابقه و تجربه نیاز دارد.
مطالبهای روشن از مسئولان ورزش کشور
اکنون انتظار میرود مسئولان فدراسیون ورزشهای جانبازان و توانیابان، انجمن والیبال نشسته و همچنین مسئولان کمیته ملی پارالمپیک درباره سرنوشت این بازیکنان و برنامه آینده تیمهای پایه و پشتوانه توضیح شفافی ارائه کنند.
از آقای دکتر کوهپایهزاده، رئیس فدراسیون ورزشهای جانبازان و توانیابان، این سؤال مطرح است که برنامه فدراسیون برای بازیکنان جوانی که ۱۸ ماه در مسیر تیم دوم فعالیت کردهاند چیست؟
از مسئولان انجمن والیبال نشسته نیز انتظار میرود درباره معیارهای انتخاب بازیکنان و تغییر برنامه اولیه توضیح دهند.
همچنین درباره اختلافات مطرحشده میان برخی بازیکنان باسابقه و کادر فنی نیز شایسته است فدراسیون موضع روشنی داشته باشد تا افکار عمومی و جامعه والیبال نشسته بدانند برای حفظ انسجام تیم ملی چه تدابیری اندیشیده شده است.
از وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی پارالمپیک نیز انتظار میرود نسبت به سیاستهای توسعه و پشتوانهسازی در رشتهای که سالها برای ایران افتخارآفرینی کرده است، نگاه جدیتری داشته باشند.
مسئله امروز تنها نام چند بازیکن در فهرست اعزامی نیست.
مسئله، آینده والیبال نشسته ایران است.
جوانانی که ۱۸ ماه برای رسیدن به پیراهن تیم ملی تلاش کردهاند، شایستهاند بدانند چرا از ادامه مسیر بازماندهاند و چه برنامهای برای آینده ورزشی آنها وجود دارد.
در کنار آن، اگر میان چهرههای باسابقه و کادر فنی اختلافی شکل گرفته، جامعه ورزش نیز حق دارد بداند برای حل آن چه اقدامی انجام شده است.
اگر قرار است والیبال نشسته ایران همچنان در بالاترین سطح جهان باقی بماند، باید از امروز برای نسل بعدی برنامهریزی کرد.
صدای بازیکنان جوان و باتجربه این رشته باید شنیده شود؛ نه فقط زمانی که به مدال نیاز داریم، بلکه زمانی که برای ساختن آینده والیبال نشسته ایران تلاش میکنند