۳۰ میلیارد برای تیم دوم؛ ذوبآهن دقیقاً چه میخواهد؟
یادداشت | ۲۴ ثانیه
خرید سهمیه لیگ دسته دوم با رقم حدود ۳۰ میلیارد تومان؛ تصمیمی که در نگاه اول میتواند برای باشگاهی مثل ذوبآهن قابل توجه باشد، اما یک سؤال اساسی را پیش روی مدیریت باشگاه قرار میدهد:
تیم دوم برای چه ساخته شده است؛ صعود یا ستارهسازی؟
ذوبآهن همین حالا یک تیم در لیگ برتر دارد. بنابراین فلسفه منطقی برای تیم دوم، ایجاد یک مسیر حرفهای از آکادمی تا تیم اصلی است؛ جایی که بازیکنان امید و جوانان باشگاه فرصت حضور در فوتبال بزرگسالان را پیدا کنند، تجربه کسب کنند و در نهایت به تیم اصلی برسند.
اگر قرار باشد تیم دوم هم با هدف صعود به لیگ یک بسته شود، خیلی زود نتیجهگرایی جای بازیکنسازی را خواهد گرفت؛ بازیکن خریداری میشود، هزینه بالا میرود و فشار برای نتیجه گرفتن افزایش پیدا میکند.
آن وقت باید پرسید تفاوت چنین تیمی با یک تیم مستقل لیگ دویی چیست؟
ذوبآهن سالهاست به عنوان یکی از باشگاههای ریشهدار در فوتبال پایه شناخته میشود. پس بهترین استفاده از سهمیه لیگ دو میتواند این باشد که محصولات همین مکتب، در یک فضای رقابتی بزرگسالان رشد کنند.
حتی انتخاب سرمربی نیز میتواند در همین راستا باشد؛ چرا که استفاده از چهرههای آشنا با مکتب سبز، مانند حسن حاجرسولیها، اسماعیل فرهادی، هاشم سلطانینیا و محمد صلصالی، میتواند هویت و فلسفه این تیم را پررنگتر کند؛ البته به شرط داشتن توانایی فنی و مربیگری.
در چنین پروژهای، قهرمانی لیگ دو نباید معیار اصلی موفقیت باشد.
معیار واقعی باید تعداد بازیکنانی باشد که از تیم دوم به تیم اصلی ذوبآهن میرسند.
اگر در پایان فصل، سه یا چهار استعداد جوان به تیم لیگ برتری اضافه شوند، حتی بدون صعود هم میتوان گفت پروژه موفق بوده است.
اما اگر تیم برای صعود هزینه کند، بازیکن بخرد و در نهایت محصولی برای تیم اصلی نداشته باشد، سؤال درباره چرایی هزینه ۳۰ میلیارد تومانی کاملاً طبیعی است.
مدیریت ذوبآهن باید از همین ابتدا برای هواداران روشن کند:
تیم دوم قرار است کارخانه تولید ستارههای آینده باشد یا تیمی برای خریدن رؤیای صعود؟
پاسخ این سؤال، فلسفه واقعی این تصمیم را مشخص خواهد کرد…
