جا خالی دادن، راهحل نیست آقای رئیس!
امروز ۱۸ شهریور است؛ روز آغاز مسابقات جهانی بسکتبال با ویلچر در اوتاوا.
اما جای ایران در این مسابقات خالی است.
مشکل ویزای سرمربی و مربی را میپذیریم؛ اما سؤال اینجاست: کادر فنی برای چه روزهایی است؟ برای روزهای عادی یا برای همین شرایط اضطراری؟
وقتی علی آرزومندی، مدیر فنی تیم، با سالها تجربه مربیگری در بالاترین سطح بسکتبال و سابقه چندین سال فعالیت در کنار تیمهای ملی بسکتبال با ویلچر حضور داشت، چرا راهی برای اعزام تیم پیدا نشد؟
چرا باید زحمت یک تیم کامل، قربانی مشکل ویزای چند نفر شود؟
یک مقایسه هم بد نیست؛ تیم ملی فوتبال ایران با وجود مشکلات ویزا برای آمریکا، برای حضور در مسابقات راهحل پیدا کرد و تیم را از مکزیک به محل برگزاری بازیها رساند.
پس در شرایط سخت هم میشود راه پیدا کرد.
این پرسش زمانی جدیتر میشود که بدانیم ایران در مرحله گروهی مسابقات جهانی با کانادا، میزبان رقابتها، همگروه بود؛ در کنار آلمان و مراکش.
حالا بدون هیچ پیشداوری یا متهم کردن کسی، سؤال روشن است:
آیا واقعاً تمام راههای ممکن برای اعزام تیم بررسی شد؟
طبق اعلام IWBF، هر ۱۲ بازیکن و چهار عضو دیگر کادر ویزا دریافت کرده بودند و تنها چهار عضو هیئت، از جمله سرمربی و مربی، همچنان در انتظار ویزا بودند. در نهایت ایران از حضور در مسابقات انصراف داد.
حالا علاوه بر از دست رفتن یک میدان جهانی برای بازیکنانی که ماهها برای آن زحمت کشیدهاند، احتمال تبعات انضباطی ناشی از عدم حضور نیز وجود دارد؛ خود IWBF اعلام کرده پیامدهای این انصراف را مطابق مقررات بررسی خواهد کرد.
آقای جلیل کوهپایهزاده اصفهانی؛
مشکل ویزا شاید خارج از اختیار شما باشد؛ اما پیدا کردن راه برای اعزام تیم، یک مسئولیت مدیریتی بود.
این بچهها سهمیه جهانی گرفته بودند.
حقشان بود امروز در اوتاوا باشند.
گاهی در ورزش، شکست خوردن در زمین قابل قبول است؛
اما حذف شدن قبل از ورود به زمین، نه.
