آقای استاندار؛ یک دوازدهمِ برنز برای اصفهان کافی است؟
یادداشت ۲۴ ثانیه
یک دوازدهمِ یک مدال برنز!
اگر قرار باشد سهم ورزش اصفهان از بازی‌های آسیایی ناگویا را با همین ادبیات تلخ و گزنده توصیف کنیم، شاید این عدد بیش از هر گزارش و نموداری بتواند عمق ماجرا را نشان دهد.
استانی که سال‌ها یکی از قطب‌های ورزش ایران بوده، با این همه ورزشکار، مربی، باشگاه، صنعت و ظرفیت اقتصادی، امروز باید درباره چنین سهم محدودی از ورزش قهرمانی آسیا پاسخگو باشد.
اما پرسش اصلی خطاب به جناب آقای دکتر مهدی جمالی‌نژاد، استاندار اصفهان است؛ مدیری که خود با ورزش بیگانه نیست:
آقای استاندار، آیا این وضعیت برای شما مهم است؟
آیا برای شما سؤال نشده که چرا سهم اصفهان از ورزش قهرمانی آسیا تا این اندازه کاهش پیدا کرده است؟
آیا نمی‌خواهید بدانید مشکل کجاست؟
در مدیریت ورزش استان؟
در هیئت‌های ورزشی؟
در استعدادیابی؟
در حمایت از ورزشکاران نخبه؟
در بودجه و امکانات؟
یا در جایی دیگر؟
مسئله فقط یک مدال نیست.
مسئله این است که وقتی استانی با چنین پیشینه و ظرفیتی، در آوردگاه بزرگی مانند بازی‌های آسیایی خروجی محدودی دارد، باید کسی بپرسد چرا؟
و اتفاقاً انتظار از استاندار این است که همین سؤال را از متولیان ورزش استان بپرسد.
نه برای برخورد سیاسی؛
نه برای مچ‌گیری؛
بلکه برای پیدا کردن یک پاسخ روشن.
چون اگر امروز نپرسیم چه اتفاقی برای ورزش اصفهان افتاده است، فردا ممکن است دیگر چیزی برای از دست دادن نداشته باشیم.
آقای جمالی‌نژاد!
شما که ورزش را می‌شناسید، آیا وقت آن نرسیده است که یک گزارش شفاف از وضعیت ورزش قهرمانی استان بخواهید؟
عملکرد اصفهان در بازی‌های آسیایی دوره‌های گذشته چه بوده و امروز کجا ایستاده‌ایم؟
چه تعداد ورزشکار اصفهانی به ناگویا رفتند؟
چه تعداد مدال گرفتند؟
چه رشته‌هایی که زمانی برای اصفهان افتخارآفرین بودند، امروز از چرخه قهرمانی کنار رفته‌اند؟
و از همه مهم‌تر:
برنامه مدیریت ورزش استان برای جبران این عقب‌ماندگی چیست؟
جامعه ورزش اصفهان نه وعده می‌خواهد، نه جلسه تشریفاتی.
پاسخ می‌خواهد.
یک دوازدهمِ یک مدال برنز، اگر واقعاً حاصل سهم اصفهان از این میدان بزرگ باشد، باید برای همه متولیان ورزش استان یک سؤال بزرگ ایجاد کند.
و اولین کسی که انتظار می‌رود این سؤال را جدی مطرح کند، استاندار اصفهان است.
آقای استاندار؛ ورزش اصفهان را می‌بینید؟
یا قرار است باز هم بعد از هر موفقیت کوچک، برای تبریک حاضر شویم و درباره چرایی افت‌های بزرگ، سکوت کنیم؟